Sohbetler*6 (yıldızlı)

-

         Hayatımın en kötü zamanlarını yaşıyorum sanırım. İnsan, bırak diğer insanları kendini bile bazen kontrol edemediği anlar var. Daha yakından tadıyorum bu hissi. Her şey 2 hafta önce başladı fakat daha öncesinden anlatmak istiyorum.

        Ben bu yıl tekrar sınava hazırlanıyorum ve bunun için bir dershaneye başladım. İlk gün berbat geçecek ve heyecandan öleceğim sanıyordum. Fakat tam tersi o kadar güzeldi ki. Ve ilk gün sadece denemeye girmiştim. Sabah zor anlar yaşasam da her şey iyi ilerledi. 2. günden arkadaş edinmiştim ve ben gerçekten o kadar rahattım ki dershanede. Daha sonra katlanarak gitti ve her şey çok güzel ilerliyordu. Şu an 2 yakın arkadaşım var, tüm sınıfımdaki arkadaşlarımla rahat iletişimim var, hocalarımı seviyorum.

        Ta ki 2 hafta önceye kadar. Yine normal bir deneme günüydü ve sabah yine çok eğlenceliydi. Sonra denemeye girdik. Son 1 saat kala deneme bitmesine midem guruldadı. Aslında ne kadar insani bir olay. Alt tarafı karın guruldaması. Ama o kadar gerildim ki, başımdan aşağıya sanki kaynar su döküldü. Sakinleştirmeye çalıştıkça kendimi yine guruldadı ve en sonunda sınavdan çıktım gittim daha denemeyi bitirmeden. Özgüvenim anında düştü ve o kadar berbat hissettim ki. Arkadaşlarım ne olacak bundan gibi sözlerle beni rahatlattılar. Ben de normal olduğunu kabullendim sanıyordum. Ondan sonraki denemeye girmemiştim başka nedenlerden dolayı. VE BU HAFTA...

        Bu hafta çok tedirgin gitmiştim. Her zamanki gibi dershanede kahvaltı yapmaya çalışıyordum fakat sabah kalktığımdan beri sıcak sıcak terler döküyorum. Arkadaşlarım geldi daha denemeye 1 saat var ve ben aşağı ineceğimi düşündükçe başımdan kaynar su dökülüyor gibi hissediyorum. En sonunda yapamadım ve o kadar dershaneye varmama rağmen çıktım annemi aradım ve beni aldı. Saatlerce ağladım nasıl böyle bir şeyden korkup kaçarım diye. Ama olmuyor kalbim adeta stres pompalıyor gibiydi. Daha sonra bugün dershaneye gitmek için hazırlandım gittim dershaneye ama gereksiz bir heyecan vardı içimde. Dershaneye yaklaştıkça artıyor. Hayır diyorum beynime, kaçamayız gireceğiz bir şey yok 1 aydır geldiğin yer. Ama yok stresliyim aşırı. İlk 2 ders boyunca sürekli karnım ağrıdı, kalbim bir ayrı çarptı. En sonunda 3. derse geçmeden önceki teneffüs bir şeyler yerken midem bulanmaya başladı ve kusmak üzereyken sınıftan çıkıp lavaboya gittim. Mide bulantısından eser yok. 

        Anlayacağınız 2 haftaki olay yüzünden sosyal fobim tetiklendi. Psikoloğa giden de biriyim bu arada. Hayatımda hep sosyal fobi ile karşılaşmıştım fakat heyecanlanma dışında bir şey olmamıştı bedenimde. Sosyal fobimi yönetebiliyordum. Ama şu an beynime ne bir söz söyleyebiliyorum ne de yönetebiliyorum. Fiziksel olarak da belirtileri çekiyorum. Heyecanlanıyorum, kafamdan aşağıya kaynar su dökülüyor gibi hissediyorum, titriyorum, terliyorum, insanları boğuk boğuk duymaya başlıyorum, rengim soluyor.

        Ne yapabileceğim hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Fakat ne kadar o stres anında düşünsem bile beynim ikna olmasa da bazı şeylerin farkındayım. Başımıza toplum arasında her şey gelebilir. Kusursuz varlıklar değiliz. Ayrıca sosyal varlıklarız da, insanlarla hayatımızın her alanına iletişimde olmak zorundayız. Onların yaşadığı her şeyi biz, bizim yaşadığımız her şeyi de onlar yaşayacaklar fiziksel olarak. Bizler aynı mekanizmaya sahip farklı canlılarız. İnsanlar kusurlarımı görüp bunun hakkında dalga geçebilirler, bunu da hayatımızın her döneminde yaşayabiliriz. Fakat hepimiz aynı yolda her zaman ilerlemeyeceğiz. Benim yolum da, yaşam amacım da(bulamasam da), zevklerim de yaşantım da diğerlerinden farklı. En basitinden onların 10 saniye sonra gülüp unutacağı bir karın gurultusu yüzünden yaşadığım duygu durumu aslında bu gurultudan daha komik. 

        Ne kadar farkında olsam da beynime söz geçiremiyorum ve şu an tüm hayat kalitem yerlerde. Normalde sohbetlerde de olsa her şeyi kapalı yazardım ama bu olayı en ince ayrıntısına kadar yazmak istedim. Çünkü bir gün bunu da atlatacağım ve kendime neler yaşadığımı tekrar gösterip gurur duymak istiyorum. Aslında bazı şeylerden daha büyük bir başarı gibi geliyor bana insanların düşüncelerini umursamamak. Eğer bunu başarırsam ki hedefim bu yönde işte o zaman daha da tamamlanacağım.

Son olarak sevdiğim bir insandan duyduğum bir sözü yazmak istiyorum. ''Onlar da 9 aylık ben de!''


🐭

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sohbetler 8*

-
      Konuşmaya çok ihtiyacım olduğunu fark ettim ama maalesef etrafımda aynı yaralardan muzdarip insan yok. Fakat illa bunu okuyan biri (ki maalesef okunmuyor) yaşamıştır bunları. Güzel sayılabilecek bir üniversite hayatı yaşıyorum fakat anksiyete ve çok düşünme belasından kurtulamadığım için mutsuz oluyorum.      Vizelerden sonra eve gittim ve sandığımdan daha çok özlemişim ailemi, evimi, odamı, kendimi.. Ne kadar arkadaşların da olsa kendin gibi hissedemiyorsun çoğu zaman. Bir söz var tek başına olduğun halin ile yanında bir kişi bile gelse o halin arasında farklar var. Tam sözü hatırlayamadım ama bunu anlatıyordu. Sorumluluk, uyum sağlama ve güzel olan şeyleri bozma endişesi kendinin biraz daha farklı formunu ortaya koymaya itiyor insanı. Bu psikolojik olarak hem bir adaptasyon hem de savunma iç güdüsü.      Her neyse evde geçirdiğim 9 gün bana o kadar iyi hissettirdi ki. 3 günümü hastanede geçirsem de (bazı kontroller için) o bile çok gü...
Devamı

2024*

-
      Çok hoşuma giden bir nakaratın tam şarkısını açmış ve hayal kırıklığına uğramışım gibi. Şimdilerde fark ediyorum da bir çok şey benim için gerçekten hayal kırıklığı. 2024 bana kötü şeyler getirdiğini iddia etmiyorum fakat getirmesini umduğum hiçbir şeyi umduğum gibi getirmedi. Bu yıl biraz da insan olmanın acımasız taraflarıyla münasebetimin sınırları aşmasından da kaynaklı olabilir.     Sizi 2024'ün başına getireceğim. Büyük bir sınav kaygı sı. O zamanlar ait olduğum hiçbir şey yokmuş gibi hissediyordum. Boşuna hazırlandığımı hissediyordum. Artı olarak üniversite korkusuyla mücadele ediyordum. Başka bir şehirde tek başına olmak oldukça zor gibiydi. Şimdi bakınca neden bu kadar korktuğumu anlasam da insan eşsiz bir varlık. Her şeye adapte olabilir.      Aslında sanırım bunların hiçbirini konuşmak istemiyorum. İnsan gerçekten bu evrende tek başına. Ailedir, arkadaştır hiçbiri bu duyguyu alıp götüremiyor. Ben bazen çok güveniyorum, işte diyoru...
Devamı

22.

-
         Şu sıralar benim için yazmak çok zor. Bir şeyleri kendi içimde tam olarak tanımlayamazken insan kelimelere dökemiyor tabii. En zor yaşlarımdan birini yaşadım sanırım, 21. Koskoca bir savaş alanından, yara bere içinde çıktım gibi. Ne başı ne sonu kolaydı benim için bu yılın.           Ama insan sanırım en çok da böyle şeylerle büyüyor. Mesela kimseye güvenmemeyi öğretiyor hayat sana. İnsan zaten bu hayatta kalıcı değil ki, ölüyoruz. Kim kimin hayatında kalıcı olabilir ki o zaman. Ama nereden bilebilirdim ki, bana hiç öyle öğretmediler. Ben insanları yarı yolda bırakmanın kötü bir şey olduğunu bilerek büyüdüm. Ben insanlarla çok yakın olduğumda kalp bağıyla sımsıkı bağlanacağımızı düşünerek yaşadım. İlk büyüme darbemi atana bu yüzden bir zamanlar kardeşim dedim.           Bu yaşımda insanların maskeleri olduğunu öğrendim mesela. İşine yaradığın sürece sana melek maskeleri takan insanlarla dolu bu...
Devamı