Sallapati...

 Niye affetmek zorundayım? Niye ? NEDEN? Affetmektense kaçmak daha kolay değil mi? Niye çözmek zorunda kalıyorum? BAĞIRSAK MİKROBİYATALARININ DA..... Beni depresyona sokan her şeyinde!!!!!! Kendimi çok sevdiğim için birilerini affedeyim bile demeye dilim varmıyor artık. Çünkü ondan bile memnun değilim. İstemiyorum. İnsanlarla konuşmayı şu sıralar. Birileriyle görüşmek, biri için birilerini affetmek ve konuşmak İSTEMİYORUM. Gönlümü kıranları affetmek falan istemiyorum. Sonra şundan dolayı kavga ediyorum kendimle o insanları seviyorsun ama(!). Seviyor muyum hiç sanmıyorum ya. Bu yazıya 28.12.2025 itibariyle devam ediyorum Öfkeli margarita. Affetmiyorsun zaten. Affetmedin de. Affetmeyi kendine yedirmedin çünkü. Uzaklaşamadın da. Sadece acıyı unutan zihnin unutmayı seçti. Affedemiyorum nedeni bulamadım. Affetmeyi niye kendime yedirmediğimi bulamadım. Bulmakta pek istemiyorum. Cahillik güzel geliyor artık. Diğer türlü sorumluluk kazanıyorsun. Belki özgürlüğünü sağlıyorsun ama bilmiyorum...

 hayat bu ya. Kavgalar vardır bir fikri söylersin eğer karşıdaki kişi de cesaret varsa o da fikrini söyler. Bu benim için böyle der... Diyebilir... Kırmadan diyebilir veya öfkeyle diyebilir. Bunlar ilişkilerin temelidir. Denir. Konuşulur. Ne demişler insanlar konuşa konuşa hayvanlar koklaşa koklaşa anlaşır. Ha tabi bir de konuşmadan anlaşma durumu var. İnsan ruhuyla, bakışla, enerjiyle... Anlaşabilmek ve anlamak. Tüm sınav böyle gibi. Bir yolculuk gibi. Doğayı anlamak, bir hayvanı anlamak, bir nesneyi anlamak, bir duyguyu anlamak, bir ruhu anlamak. Ama anlamak. Kalpten gelen o enerjinin hizmetinde bir bütün olmak. Yanlış anlamak, doğru anlamak, dolaylı anlamak. İncinmek, sevinmek, üzülmek, gülmek... Ama anlamak. Bu blogu açarken kendi günlüğüm gibiydi. Duygularımı, saçmalıklarımı, fikirlerimi, dertlerimi, önerilerimi yazmaktı hedefim. Dertlerim oldu biraz artık bu blog. Kendi sessizliğinde gömülü. Kendim gibi. Renklerim vardı yazdığım, filmlerim, kitaplarım, konuşmalarım. Kitaplarl...