Sallapati...

           Uzun zamandır ölüm hakkında düşünmüyordum. Bu benim için ilginç bir şey çünkü 2 yılımı ölümün kurtuluş olacağına inanarak geçirdim. Son 1 haftadır hastayım ve bir ara gerçekten öleceğimi düşündüm. İnsan öleceğini düşündüğünde bir anda büyük bir korkuyla yüzleşiyor. Öleceğimi düşündüğümde aklımdan ilk geçen cümle şuydu: Daha çok gencim, ölüm için de yaşam için de.           Sandığımızdan daha bir çaresizlik hissediyorsunuz. Çünkü her an, herhangi bir yerde Dünya'dan ödünç aldığınız son nefesi verebilirsiniz. Veda etmeye şansınız yok, önünüzde yarım kalmış hayatı tamamlamak için şans yok, yaşınız falan da umurunda değil bedeninizin. Bu kadar ani bir olay sanki hiçbir zaman bizi bulamayacakmış gibi yaşıyoruz. Günlük telaşlarımız, kalıplarca doğru yaşamlarımız, sahte ilişkilerimiz, asla gitmeyecekmiş gibi kararlılıklarımız... Bunları düşünürken, o öleceğime emin olduğum vakitte o kadar aptal hissettim ki kendimi. Hayatım...

         Boş yapmaya geldim tamamen. Öncelikle içimizde gezen ve bulduğu her yeri kemiren yetersiz hissetme hakkında yazmak istiyorum. İnsanlara baktığımda benden çok daha iyi bir konumda olduklarını görüyorum ve cidden biraz üzücü geliyor bu. Yani son 3 yılım falan sadece telefonla oynadığım karanlık bir dönem resmen. Gerileme çağının ta kendisi. İnsan en azından bu yaşa kadar önemli bir kaç şey bitirmeliydi gibi geliyor bana. Bir arkadaşımla konuşurken bazen hatta bazen değil genellikle ezilmiş hissediyorum. Zehir gibi çalışan bir zekanın yanında bilgi birikimi, fazla iyi kombinasyon.          İkinci olarak bahsetmek istediğim şey ise üşengeçliğim. Yani kendime bir sürü hayal ve hedef bulup sadece bana daha zevkli gelen şeyleri yapıyorum. Yatmak gibi vs vs. Bazen hayal ediyorum ertelemek yerine yapmak istediklerimi yapsam neler olurdu diye. Sanırım ilk yazdığım şeyi yazmazdım bile.          Üçüncü bahsetmek ist...