Bir önemi yok zaten

-

 hayat bu ya. Kavgalar vardır bir fikri söylersin eğer karşıdaki kişi de cesaret varsa o da fikrini söyler. Bu benim için böyle der... Diyebilir... Kırmadan diyebilir veya öfkeyle diyebilir. Bunlar ilişkilerin temelidir. Denir. Konuşulur. Ne demişler insanlar konuşa konuşa hayvanlar koklaşa koklaşa anlaşır. Ha tabi bir de konuşmadan anlaşma durumu var. İnsan ruhuyla, bakışla, enerjiyle... Anlaşabilmek ve anlamak. Tüm sınav böyle gibi. Bir yolculuk gibi. Doğayı anlamak, bir hayvanı anlamak, bir nesneyi anlamak, bir duyguyu anlamak, bir ruhu anlamak. Ama anlamak. Kalpten gelen o enerjinin hizmetinde bir bütün olmak. Yanlış anlamak, doğru anlamak, dolaylı anlamak. İncinmek, sevinmek, üzülmek, gülmek... Ama anlamak. Bu blogu açarken kendi günlüğüm gibiydi. Duygularımı, saçmalıklarımı, fikirlerimi, dertlerimi, önerilerimi yazmaktı hedefim. Dertlerim oldu biraz artık bu blog. Kendi sessizliğinde gömülü. Kendim gibi. Renklerim vardı yazdığım, filmlerim, kitaplarım, konuşmalarım. Kitaplarla konuşurdum. Kendimle konuşurdum. Doğayla konuşurdum. Enerjilerle konuşurdum. Saçlarımla konuşurdum. Çiçeklerimle konuşurdum. 2026'ya giriyoruz. Nerede 27 yaşım? Unuttum yazamadım. Kutlamadım da. Bir pastaya mum koyup üflemedim bile. Magnolialarım nerede? Kendimle dateler. Peki Can? Peki ya Akyaka? Peki ya örgülerim nerede? Nora gibi. Kedim ölmüş gibi. Derslerim iptal olmuş gibi. Renklerim var elimde. hala anlamak için bir umut. Uzun bir yıl aynı hikayede kalıp ama bu da değil diyen Nora gibi. Doğru gibi ama tam değil gibi. Olmalı mı ki zaten? Tam olmalı mı ki hikayeler.? Güvende ve normal şekilde mi yaşamalıyız ki? Korkuyorum. Gerçekten savunmasız hissediyorum. Korkuyorum. Öyle işte. İnsanlar kavga ederekte anlaşmaya çalışabilir. Kırıcı olarakta. Kişisel algılamamak lazım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sohbetler 8*

-
      Konuşmaya çok ihtiyacım olduğunu fark ettim ama maalesef etrafımda aynı yaralardan muzdarip insan yok. Fakat illa bunu okuyan biri (ki maalesef okunmuyor) yaşamıştır bunları. Güzel sayılabilecek bir üniversite hayatı yaşıyorum fakat anksiyete ve çok düşünme belasından kurtulamadığım için mutsuz oluyorum.      Vizelerden sonra eve gittim ve sandığımdan daha çok özlemişim ailemi, evimi, odamı, kendimi.. Ne kadar arkadaşların da olsa kendin gibi hissedemiyorsun çoğu zaman. Bir söz var tek başına olduğun halin ile yanında bir kişi bile gelse o halin arasında farklar var. Tam sözü hatırlayamadım ama bunu anlatıyordu. Sorumluluk, uyum sağlama ve güzel olan şeyleri bozma endişesi kendinin biraz daha farklı formunu ortaya koymaya itiyor insanı. Bu psikolojik olarak hem bir adaptasyon hem de savunma iç güdüsü.      Her neyse evde geçirdiğim 9 gün bana o kadar iyi hissettirdi ki. 3 günümü hastanede geçirsem de (bazı kontroller için) o bile çok gü...
Devamı

2024*

-
      Çok hoşuma giden bir nakaratın tam şarkısını açmış ve hayal kırıklığına uğramışım gibi. Şimdilerde fark ediyorum da bir çok şey benim için gerçekten hayal kırıklığı. 2024 bana kötü şeyler getirdiğini iddia etmiyorum fakat getirmesini umduğum hiçbir şeyi umduğum gibi getirmedi. Bu yıl biraz da insan olmanın acımasız taraflarıyla münasebetimin sınırları aşmasından da kaynaklı olabilir.     Sizi 2024'ün başına getireceğim. Büyük bir sınav kaygı sı. O zamanlar ait olduğum hiçbir şey yokmuş gibi hissediyordum. Boşuna hazırlandığımı hissediyordum. Artı olarak üniversite korkusuyla mücadele ediyordum. Başka bir şehirde tek başına olmak oldukça zor gibiydi. Şimdi bakınca neden bu kadar korktuğumu anlasam da insan eşsiz bir varlık. Her şeye adapte olabilir.      Aslında sanırım bunların hiçbirini konuşmak istemiyorum. İnsan gerçekten bu evrende tek başına. Ailedir, arkadaştır hiçbiri bu duyguyu alıp götüremiyor. Ben bazen çok güveniyorum, işte diyoru...
Devamı

22.

-
         Şu sıralar benim için yazmak çok zor. Bir şeyleri kendi içimde tam olarak tanımlayamazken insan kelimelere dökemiyor tabii. En zor yaşlarımdan birini yaşadım sanırım, 21. Koskoca bir savaş alanından, yara bere içinde çıktım gibi. Ne başı ne sonu kolaydı benim için bu yılın.           Ama insan sanırım en çok da böyle şeylerle büyüyor. Mesela kimseye güvenmemeyi öğretiyor hayat sana. İnsan zaten bu hayatta kalıcı değil ki, ölüyoruz. Kim kimin hayatında kalıcı olabilir ki o zaman. Ama nereden bilebilirdim ki, bana hiç öyle öğretmediler. Ben insanları yarı yolda bırakmanın kötü bir şey olduğunu bilerek büyüdüm. Ben insanlarla çok yakın olduğumda kalp bağıyla sımsıkı bağlanacağımızı düşünerek yaşadım. İlk büyüme darbemi atana bu yüzden bir zamanlar kardeşim dedim.           Bu yaşımda insanların maskeleri olduğunu öğrendim mesela. İşine yaradığın sürece sana melek maskeleri takan insanlarla dolu bu...
Devamı