Sohbetler 11*

-

         Son zamanlarda aklıma takılan bir kaç şey hakkında yazmaya karar verdim. 

    Aşk ne demek? Çok fazla aşk şarkısı var, gerçekten çok fazla. Bir sürü hikaye, dinlerken şaşırıyorum ama hepsinde kendini bulabilmen de garip. Ne kadar aşık varsa o kadar aşk tanımı vardır. Ben de tanımlamak istiyorum. Bence aşk çok çocuksu bir duygu, ilkel. İçinde gururun, egonun ya da herhangi saf olmayan bir duygunun barınması imkansız. Aşkın içinde bulunabilecek duygular da bence ilkel. Mutluluk, mutsuzluk, heyecan, acı gibi. Uyum mesela, illa olması gerekir mi? Bence uyumun önemi yok, zıt kutuplar da birbirini çeker. Anlaşılmak kesinlikle önemli. Ama bazen anlamasan da sadece yanında durabilme cesareti de önemli. Evet, bir de cesaret. Aşk, kesinlikle cesaret ister. Korkak insanları bünyesinde bulundurmaz aşk. Onlara yakışmaz zaten. Bir de aşk emek ister.

    Gurur hakkında da konuşmak istiyorum. Bence bir insan için muhakkak ki gurur önemlidir. Fakat gurur için kaybettiklerin gerçekten o gurura değer mi? Mesela ben küstüğüm bir insana karşı eğer gerçekten seviyorsam düzeltmek için geri arayı çabalarım. Bu beni gurursuz yapmaz. Gurursuz yapsa bile bence önemi yok. Gururdan önemli şeyler için gururunu harcamayı da bilmeli insan. Onsuz olan hayatımdansa, gurursuz kalmayı tercih ederim. 

    Son zamanlarda biraz eksik hissediyorum. Yapmam gereken işlere odaklanamıyorum artık. Ama insan her şeye alışıyor, eksikliğe bile. Bu konuda çekilmiş diş örneğini seviyorum. Dişin çekildikten sonra dilin bir süre daha oraya gider ama daha sonra alışır. Bazı şeylere alışmak istemesek de hayata devam etmemiz gerekiyor. Alıştıranlar utansın o halde :D Şaka bu arada, olması gereken olmalı. Allah senden bir şeyi alıyorsa daha iyi bir şey verecektir, güven ve yaşamaya devam et.

    Eskiden hayatı pek sevmezdim ama şu aralar baya eğleniyorum. Acı da çeksem, heyecan da duysam, mutlu da olsam mutsuz da her şeye rağmen yaşamak çok güzel. Ve bir zamanlar yazılarımdan birinde Oğuz Atay'ın bir sözünü yazmıştım. ''Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.'' Nasıl yaşadığım ya da hayatın bana ne getirdikleri artık çok mühim değil. Kötü de yaşasam iyi de, yaşıyoruz be bre.

🐭

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sohbetler 8*

-
      Konuşmaya çok ihtiyacım olduğunu fark ettim ama maalesef etrafımda aynı yaralardan muzdarip insan yok. Fakat illa bunu okuyan biri (ki maalesef okunmuyor) yaşamıştır bunları. Güzel sayılabilecek bir üniversite hayatı yaşıyorum fakat anksiyete ve çok düşünme belasından kurtulamadığım için mutsuz oluyorum.      Vizelerden sonra eve gittim ve sandığımdan daha çok özlemişim ailemi, evimi, odamı, kendimi.. Ne kadar arkadaşların da olsa kendin gibi hissedemiyorsun çoğu zaman. Bir söz var tek başına olduğun halin ile yanında bir kişi bile gelse o halin arasında farklar var. Tam sözü hatırlayamadım ama bunu anlatıyordu. Sorumluluk, uyum sağlama ve güzel olan şeyleri bozma endişesi kendinin biraz daha farklı formunu ortaya koymaya itiyor insanı. Bu psikolojik olarak hem bir adaptasyon hem de savunma iç güdüsü.      Her neyse evde geçirdiğim 9 gün bana o kadar iyi hissettirdi ki. 3 günümü hastanede geçirsem de (bazı kontroller için) o bile çok gü...
Devamı

2024*

-
      Çok hoşuma giden bir nakaratın tam şarkısını açmış ve hayal kırıklığına uğramışım gibi. Şimdilerde fark ediyorum da bir çok şey benim için gerçekten hayal kırıklığı. 2024 bana kötü şeyler getirdiğini iddia etmiyorum fakat getirmesini umduğum hiçbir şeyi umduğum gibi getirmedi. Bu yıl biraz da insan olmanın acımasız taraflarıyla münasebetimin sınırları aşmasından da kaynaklı olabilir.     Sizi 2024'ün başına getireceğim. Büyük bir sınav kaygı sı. O zamanlar ait olduğum hiçbir şey yokmuş gibi hissediyordum. Boşuna hazırlandığımı hissediyordum. Artı olarak üniversite korkusuyla mücadele ediyordum. Başka bir şehirde tek başına olmak oldukça zor gibiydi. Şimdi bakınca neden bu kadar korktuğumu anlasam da insan eşsiz bir varlık. Her şeye adapte olabilir.      Aslında sanırım bunların hiçbirini konuşmak istemiyorum. İnsan gerçekten bu evrende tek başına. Ailedir, arkadaştır hiçbiri bu duyguyu alıp götüremiyor. Ben bazen çok güveniyorum, işte diyoru...
Devamı

22.

-
         Şu sıralar benim için yazmak çok zor. Bir şeyleri kendi içimde tam olarak tanımlayamazken insan kelimelere dökemiyor tabii. En zor yaşlarımdan birini yaşadım sanırım, 21. Koskoca bir savaş alanından, yara bere içinde çıktım gibi. Ne başı ne sonu kolaydı benim için bu yılın.           Ama insan sanırım en çok da böyle şeylerle büyüyor. Mesela kimseye güvenmemeyi öğretiyor hayat sana. İnsan zaten bu hayatta kalıcı değil ki, ölüyoruz. Kim kimin hayatında kalıcı olabilir ki o zaman. Ama nereden bilebilirdim ki, bana hiç öyle öğretmediler. Ben insanları yarı yolda bırakmanın kötü bir şey olduğunu bilerek büyüdüm. Ben insanlarla çok yakın olduğumda kalp bağıyla sımsıkı bağlanacağımızı düşünerek yaşadım. İlk büyüme darbemi atana bu yüzden bir zamanlar kardeşim dedim.           Bu yaşımda insanların maskeleri olduğunu öğrendim mesela. İşine yaradığın sürece sana melek maskeleri takan insanlarla dolu bu...
Devamı